डोंबिवली शहरातील वाहतूक पोलिसांकडून शहरात पूर्व व पश्चिम बाजूला ब्लॅक फिल्म वाहनांच्या काचांवर लावून फिरणाऱ्या चार चाकी वाहनांवर प्रभावीपणे कारवाई करणे चालू आहे..

शनिवार दिनांक 19 सप्टेंबर 2026 रोजी सहा दिवसाच्या अर्थात गौरी गणपती विसर्जना निमित्त डोंबिवली वाहतूक उपविभागाच्या हद्दीतील खालील विसर्जन घाटांवर गणपती विसर्जन कार्यक्रम शांततेत व सुरळीतपणे पार पडला..

गणपती बाप्पा मोरया.. पुढच्या वर्षी लवकर या..

गणपती बाप्पा म्हणजे भाविकांचे आराध्य.. डोंबिवलीत पाच दिवसांच्या गणपतीचे विसर्जन झाले.. मात्र श्री गणेश विसर्जनाला जातांना बाप्पाच्या विरहाने जणू पावसालाही दुःख झाले असावे

देवगड पासून पंधरा सोळा किलोमीटर असलेल्या विजयदुर्ग येथील श्रीमती अलका अशोक बिर्जे यांचा गणपती बाप्पा भाविकांचे लक्ष वेधून घेत आहे..

बाप्पा माझा लाडाचा.. गणपती बाप्पा मोरया..

अनिल दादा कांबळे आणि त्यांचे चिरंजीव स्वप्नील कांबळे यांचा नवसाचा गणपती बाप्पा..

डोंबिवली पश्चिम, नेमाडे गल्लीचा राजा..

बाप्पाच्या पाठी कर कटीवर ठेऊन उभी असलेली विठु माऊली असा आकर्षक देखावा असलेल्या भाटिया कुटुंबीयांचा लाडका बाप्पा..

जुनी ओळखपत्र दाखवून जर कुणी कुठली बातमी अथवा काही गैरकृत्य करीत असेल तर त्याला शब्द खड्ग डिजिटल वृत्तपत्राचे संपादक जबाबदार असणार नाहीत..

मनातलं पान..

आज जर मुलांचा सर्वांगीण विकास करायचा असेल तर मैदानी खेळांबरोबरच बौद्धिक खेळ खेळणे सुद्धा गरजेचे आहे. ही दोन लहान मुले अगोदर क्रिकेट खेळत होती. नंतर त्यांच्या मनात काय आले कुणास ठाऊक..

आचार्य चाणक्य यांनी त्यांच्या 'चाणक्य नीती' ग्रंथात मैत्री आणि आर्थिक व्यवहार यावर अतिशय मार्मिक आणि व्यवहार्य मार्गदर्शन केले आहे. त्यांच्या मते, मैत्रीत पैशांचा अयोग्य व्यवहार किंवा अति-आर्थिक देवाण

आपण मैत्रीत कसे आहोत याचा विचार करण्याची आज प्रत्येकाला गरज आहे..

सोशल मीडियावर अश्लील, आक्षेपार्ह किंवा फसवणूक करणारे रील्स अथवा व्हिडिओ बनवणे आणि अपलोड करणे भारतीय कायद्यानुसार शिक्षापात्र गुन्हा आहे..

शब्द खड्ग डिजिटल वृत्तपत्राचा सर्वसामान्य जनतेला रोखठोक सवाल..

आपलं शब्द खड्ग डिजिटल वृत्तपत्र नेहमीच नवनवे उपक्रम राबवून नवोदितांना आपल्यासोबत काम करण्याची संधी देत आलेले आहे. याच माध्यमातून आपल्या शब्द खड्गचा विशेष प्रतिनिधी / फोटोग्राफर आणि सध्या रशियात

मूळ मालक बबन मोरे यांच्या ताब्यात रिक्षा दिल्याने परिसरातून चेरपोली - शहापूर वाहतूक पोलिसांवर अभिनंदनाचा वर्षावहोत आहे..

शब्द खड्गचे कलाकार आणि नवोदित कलाकार यांना मंच मिळवून देण्यासाठी रविवार ३०ऑगस्ट २०२६ पासून हा प्रोजेक्ट सुरु केला आहे. यात आम्ही हलक्या फुलक्या शॉर्ट फिल्म बनवायला सुरुवात केली आहे..

शब्द खड्ग चे व्यवस्थापक तथा विशेष प्रतिनिधी म्हणून कार्य करीत असलेल्या श्री. शिवाजी जाधव यांच्याशी आपण संपर्क साधू शकता. त्यांचा संपर्क क्रमांक जाहिरातीत दिलेला आहे. याच नंबरवर आपण गुगल पे सुद्धा करू

सकाळ असो अथवा रात्र असो डोंबिवलीच्या रस्त्यांवर आणि फुटपाथ वर सतत गर्दीचे साम्राज्य असल्याने डोंबिवलीकर भलतेच हैराण झाले आहेत. शब्द खड्गने या संदर्भात अनेक सर्वसामान्य लोकांशी संवाद साधला असता लोक

माणकोली ब्रिजवरून ठाण्याला वीस पंचवीस मिनिटांत पोहोचता येते. मात्र इथे सतत वाहतूक कोंडी असल्याने वीस पंचवीस मिनिटांत ठाण्याला पोहोचणे शक्यच होत नाही..

वरून चकचकीत आणि स्वप्न वाटणाऱ्या मोठ्या शहरांत टिकायचे असेल व स्वतःचा विकास करायचा असेल तर स्वतःच्या पंखात बळ असावे लागते..

डोंबिवली सुशिक्षितांची नगरी म्हणून जरी सुपरिचित असली तरी डोंबिवलीत काही सुधारणा होणे काळाची गरज आहे. डोंबिवलीतील काही रिक्षावाले खूपच मुजोर आहेत. जवळचे भाडे नाकारतात व बस वेळेत येते न येते यासर्व

रविवार दिनांक 16 ऑगस्ट 2026 रोजी डोंबिवली पश्चिमेच्या महात्मा गांधी विद्यालयात शब्द खड्ग डिजिटल वृत्तपत्राचा 12 वा वर्धापनदिन मान्यवरांच्या उपस्थितीत संपन्न..

श्रावण मासी हर्ष मानसी हिरवळ दाटे चोहीकडे.. मन हिरवे ऋतू हिरवा चोहीकडे घुमे आनंदी पारवा.. पण, हे असे कधी होईल तर आपण निसर्ग जपला आणि वृक्षारोपण करून जोपासला तर.. आज काँक्रीटच्या जंगलात आपण हरवले आहोत.

टीचभर पोटासाठी चाकरमानी आपल्या जीवाची आणि गर्दीची पर्वा न करता रेल्वेच्या वेळापत्रकाला बांधला गेला आहे. रोजचीच धावपळ आरोग्यासाठी परवडणारी नसली तरी आता मात्र शहरातील लोकांच्या अंगवळणी पडली आहे..

अगदी रोखठोक शब्दांत सांगायचे तर ज्याने मेहनत केली आहे त्या मेहनतीचे श्रेय त्या माणसालाच मिळायला हवे. दुर्दैवाने हल्ली 'आयजी च्या जीवावर बायजी उदार..' अशी अवस्था सुरु आहे. आज नव्वदटक्के लोकांना

हिंमत त्याची किंमत..

याची त्याची उठाठेव करण्या पेक्षा आणि नाहक कुठल्याही वाईट संगतीत आणि व्यसनांच्या आहारी जाण्या पेक्षा कुठला तरी चांगला छंद जोपासणे कधीही उत्तमच..

शब्द खड्ग आढावा..

मनातलं पान..

आपल्या सर्वांचा आवडता समोसा मूळचा भारतीय नाही. आश्चर्य वाटलं ना ऐकून ? होय पण हे खरे आहे.. १० व्या शतकात मध्य आशिया आणि पर्शिया (इराण) मध्ये याचा उगम झाला. तेव्हा त्याला 'संबूषक' (Sambusak) म्हटले

पाऊस पडत नाही.. उष्णतेचे प्रमाण पहिल्यापेक्षा कित्येक पटीने वाढले आहे.. पशु पक्षी प्राण्यांचा उष्णता आणि पाण्याच्या अभावाने मृत्यू.. अशा घटना वारंवार आपल्या डोळ्यासमोर घडत असतांनाही आपण केवळ सरकारवर

मनातलं पान..

खूपसे कवी - लेखक कागदावर जबरदस्त लिहितात. अगदी वाचणाऱ्याच्या डोळ्यात अश्रू येतात. मात्र, प्रत्यक्षात यातील फार थोडे समाजाभिमुख असतात. कागदावर बोलबच्चन देणे आणि प्रत्यक्षात एखाद्या व्यक्तीला माणूस बनून

रेल्वे प्लॕटफाॕर्मवर दोन महिलांचा संवाद कानी पडला.... खरंतर हा ज्याचा त्याचा अगदी वैयक्तिक प्रश्न आहे. पण समोरच्याशी ओळख न पाळख आणि काहीही संबंध नसतांनाही काही लोक मात्र सर्रास रिमार्क मारत असतात..

मनातलं पान..

मनातलं पान..

मनातलं पान..

नोकरी नाही म्हणून खूपशी मराठी मुले नशिबाला, परिस्थितीला आणि सरकारला दोष देत राहतात. मात्र, या पैकी फार कमी मराठी मुले व्यवसायात उतरतात. माफ करा पण आपल्या मराठी मुलांकडे अगदी सर्व आहे पण पेशन्स नाहीत

मनातलं पान..

प्रसिद्ध उर्दू लेखक सआदत हसन मंटो यांनी वेश्या आणि विकलेले पत्रकार यांची तुलना करताना म्हटले होते की, वेश्यालयातील वेश्या आणि विकलेला पत्रकार एकाच वर्गाचे असतात. पण त्या दोघींमध्ये, तवायफचा दर्जा

आधुनिकतेच्या नावाखाली आपण आपली नाळ कापून टाकली आहे.. सुख म्हणा, गरज म्हणा किंवा अपरिहार्यता म्हणा. मात्र, आणखी जास्त सुख मिळविण्याच्या नादात आपण आपल्या मातीपासून खूप दूर आणि पुढे निघून गेलो आहोत..

प्रत्येकाच्या आयुष्यात एक आठवणींची खिडकी असते.. कातरवेळी असच खिडकीशेजारी उभं राहून बाहेर नजर टाकता आपला भूतकाळ चित्रपटासारखा डोळ्यासमोरून सरकू लागतो.. आणि बाहेरचा कोलाहल, गर्दी यापेक्षा आपल्या मनातील

शब्द खड्ग.. रोखठोक..

समोरच्याचा मोठेपणा मान्य करण्याची मनाची तयारी नसलेली माणसे नेहमी कण्हत कुढत राहतात.. वय वाढले म्हणजे तुम्हाला अक्कल आली, तुम्ही हुशार झालात असे मुळीच नाही..

शिकलेले तेवढे हुकलेले असं म्हणण्याची सध्या वेळ आलेली आहे. एकवेळ अडाणी परवडले पण सुशिक्षित नाही.. कारण पैसेवाले, राजकारणी, मोठाले खेळाडू आणि व्यावसायिक हीच मंडळी अशा बुवाबाजीच्या मागे लागते असे सध्या

शब्द खड्गच्या मंचावर आम्ही गेला आठवडाभर हा प्रश्न सर्वसामान्य लोकांसमोर मांडीत आहोत.. या प्रश्नावर लोकांनी खूपच रोखठोक प्रतिक्रिया नोंदविल्या आहेत त्याचा गोषवारा इथे मांडीत आहोत..

हल्ली सवंग प्रसिद्धीसाठी कुणीही महापुरुषांवर काहीबाही बोलतात हे योग्य आहे काय ?? कारण त्या त्या प्रसंगी काय वातावरण होते अथवा काय गरज होती हे आपल्याला ठाऊक नसतांना आपल्यापैकी खूपसे लोक केवळ प्रसिद्धी

शब्द खड्ग डिजिटल वृत्तपत्राने सर्वसामान्यांना या संदर्भात छेडले असता अनेक बेधडक विधाने कानी पडली..

आपण माणुसकी जपणारी माणसं असल्याने आपण सतत जो येईल त्याच्या मदतीला धावतो. मदत करणे कधीच वाईट नाही. मात्र, जर तुम्ही चोवीस तास जो येईल त्याच्यासाठी उपलब्ध राहिलात तर मग कुणीही उठून तुम्हाला इमोशनली

आपण तीन उपसंपादक आणि वृत्तसंपादक इत्यादी पदांबरोबरच आपल्या शब्द खड्ग चॅनल साठी वृत्तनिवेदक होण्याची संधी देत आहोत..

जनरली काय होतं की आपण लोकांबद्दल सर्रास रिमार्क मारून मोकळे होतो. मात्र, कोण कुठल्या परिस्थितीत कसं वागतं हे आपल्याला प्रत्येकवेळी ठाऊक असतंच असं नाही. मात्र, आपण सरसकट मत नोंदवून मोकळे होतो..

मित्रांनो काही मंडळी आजचं काम उद्यावर लोटतात.. एवढी काय घाई आहे असं म्हणून हातातली सोन्यासारखी वेळ उगीचच दवडतात. तर आमच्यासारखी काही मंडळी उद्याचा आणि नंतरचा विचार न करता हातातली वेळ मनमुराद जगण्याचा

ज्याला रुजायचं तो दगडातही रुजतो आणि ज्याला रुजायचच नाही तो कुठेही टाका रुजतच नाही. आपल्या आयुष्यात अनेक माणसे येतात जातात..

कशासाठी पोटासाठी..या उक्तीचा अर्थ शोधायचा असल्यास धावणाऱ्या शहरांकडे यावे आणि इथली वरून चकचकीत दिसणारी मात्र आतून पोखरलेली वस्तुस्थिती अनुभवावी..

आपल्या प्रत्येकाच्या मनात वेगवेगळ्या भाव भावना असतात. मात्र, आपलं मन मोकळं करण्याची संधी फार कमी लोकांना मिळते. किंवा काही लोक अशी संधी हा काय म्हणेल किंवा तो काय म्हणेल असं इतरांना घाबरून घेत नाही..

कुणाचे कधी कुठे आणि केव्हा नाते जुळेल हे सांगता येत नाही. आता इथे आपण आज प्रेमाच्या नात्याचा नाही तर लहान मोठे वय विसरून जुळलेल्या मैत्री आणि भावनेच्या नात्यांचा विचार करूया..

शब्द खड्ग डिजिटल वृत्तपत्र तुमच्या मधील सुप्त गुणांना वाव देण्यासाठी सदैव तत्पर आहे..

बोलणे ही कला आहे. मात्र, कुठे बोलावे, काय बोलावे, कसे आणि किती बोलावे हे ज्याचे त्याला कळायला हवे. माझं म्हणाल तर मी स्वतः आयोजित केलेल्या कार्यक्रमांत मनसोक्त बोलतो..

नमस्कार वाचक मित्र मैत्रिणींनो.. मी शब्द खड्ग मराठी, हिंदी, इंग्रजी वृत्तपत्र आणि चॅनलचा संस्थापक - मुख्य संपादक प्रा. दिपक संभाजी जाधव..

चीनमध्ये लोक देवावर विश्वास ठेवतात, पण त्यांची पद्धत वेगळी आहे. भारतात अंधश्रद्धा खूप आहे. मूलभूत गरजांवर खर्च करण्याऐवजी मंदिर आणि पूजाअर्चनेसाठी करोडो रुपये खर्च केले जातात..

मनातलं पान..

मनातलं पान..

मनातलं पान..

मनातलं पान..

मनातलं पान..

हल्ली फुकटात सर्वकाही मिळविण्याकडे लोकांचा कल वाढलेला आहे..

मनातलं पान..

मनातलं पान..

एखाद्याचा प्रामाणिक हात आणि साथ लाभायला सुद्धा मोठे भाग्य लागते. हात आणि साथ या गोष्टी एका नाण्याच्या दोन बाजू आहेत. या गोष्टी एकमेकांपासून कधीच वेगळ्या होऊन स्वतःचं अस्तित्व दाखवू शकत नाहीत..

चहा हातात आला की विषय आपोआप सुचतात.. मग ते राजकारण असो, समाजकारण असो, घरगुती गप्पा आणि गॉसिप असो की अगदी इथे बसून चंद्रावर फेरफटका मारून येणे असो. चहाला कुठल्याही विषयाचे वावडे नाही..

हल्ली माणसाचा प्रामाणिक स्वभाव न बघता फक्त वरल्या अंगाला बघून तथा शो शायनिंगला भुलून खूपशा मुली आयुष्याचं मातेरं करून घेत आहेत. व्हॉट्सॲप युनिव्हर्सिटीत तयार झालेली तरुणपिढी व्हॉट्सॲप वर मारलेल्या

सर्वसामान्य माणसांना कुणी वाली राहिलेला नाही असे म्हटल्यास वावगे ठरू नये. स्वाभिमानी लोकांची नेहमीच समाजात कुचंबणा होते आणि लाळघोटी मंडळी सत्तेचा सोपान चढतात हे अगदी सर्वांनाच ठाऊक आहे..

आपल्यापैकी अनेक लोक हा काय म्हणेल आणि तो काय म्हणेल याची चिंता करीत घाबरून जगत आहे. आपण स्वतःपेक्षा लोकांचाच जास्त विचार करीत असल्याने जगणे हातातून सटकून जात आहे..

जात, पात, धर्म, पंथ.. तू मोठा की, मी मोठा.. तुझी जात महान की माझी जात महान आणि पराकोटीचे देव देव करीत बसण्या पेक्षा आज आपण मानवता जपायला पाहिजे. आकाशात देव आहे की नाही मला ठाऊक नाही..

आपल्या अवती भोवतीच्या बहुतांश लोकांसाठी रोजचं जगणं खूपच कष्टप्रद झालेले आहे. जगण्याची रोज नवी लढाई लढावी लागते आहे. पूर्वीच्या काळी सर्व सुशेगात होते असे मुळीच नाही..

मित्रांनो तोंडातून गेलेला शब्द आणि हातातून निसटून गेलेली वेळ पुन्हा कधीच माघारी येत नाही.. आणि म्हणून आपण शब्द आणि वेळ दोन्हीही पाळायलाच हवी..

काठावरून गम्मत बघणाऱ्या मंडळींचा आपल्यापैकी अनेकांना अनुभव असेल. मला या अशा स्वरूपाच्या मंडळींचा इतरांपेक्षा जरा जास्तच अनुभव आहे. ही मंडळी सोबत असूनही सोबत नसतात..

कुणावर कुठल्या वयात कुठली जबाबदारी येईल हे सांगता येत नाही. एक मात्र खरे की जबाबदारीने माणूस परिपक्व व परिपूर्ण होतो..

माणसाच्या स्वभावाचा थांगपत्ता आजवर कुणालाच लागलेला नाही. माणूस स्वतः कसा वागेल हे सुद्धा त्या माणसाला निश्चितपणे सांगता येत नाही.. सांगता येणार नाही. आपल्या आजूबाजूला असे वेगवेगळ्या चेहऱ्याचे आणि

मानवी प्रवृत्ती आणि स्वभाव कधीच आणि कुणालाच कळू शकलेला नाही. आपण खूप मोठ्या प्रमाणात आत्मकेंद्री झालेले असल्याने आपण फक्त मी करेल तेच योग्य या विचारात स्वतःला गुरफटून घेतलेले आहे..

पूर्वी पंधरा पैशाच्या पोस्टकार्ड मध्ये आणि पंचवीस पैशाच्या आंतरदेशीय पत्रात माणूस त्या पत्रांतील शब्दांमध्ये आपल्या आप्तस्वकियांचे चेहरे बघत होता. या पत्रांची आतुरतेने वाट पाहिली जायची व कधी आसू तर

आपल्या घरात.. मैत्रीत.. आजूबाजूला.. आणि आपल्या स्वतःतही अनेक चेहरे लपलेले आहेत. या चेहऱ्या मागच्या चेहऱ्यांचे गणित सहजा सहजी कुणालाच सोडवता येत नाही..

श्रीकृष्ण म्हणतात काहीतरी पूर्वजन्मीचे राहून गेलेले असते म्हणून लोक एकमेकांना भेटतात.. कारण असल्याशिवाय कधीच कुणी कुणाला असे सहज भेटत नाही..

नातं कधी कुठे आणि केव्हा कुणाशी जुळेल हे कुणीच सांगू शकत नाही.. नात्याला प्रेमासारखीच वयाची, जात पात, रंग रूप आणि प्रांत, देश विदेशाची गरज नसते. तुम्ही सिंगल असा अथवा विवाहित असा. नाते जुळायचे असेल तर

मित्रांनो खूपदा असे होते की, आपली चूक नसतांनाही समोरची व्यक्ती आपण चुकलो आहे असे समजून आपले काहीच ऐकण्याच्या मनस्थितीत नसते. जे आपले असतात त्यांना कारणे देण्याची अजिबात गरज लागत नाही..

वरील चित्रात डोंबिवली येथून सुटणारी सकाळी नऊ वाजून १० मिनिटांची ही ट्रेन आहे.. बघा इतक्या गर्दीत प्रवास करावा लागत आहे..

हल्लीच्या स्वार्थी जमान्यात उठसुठ कुणालाही मदत करण्याच्या भानगडीत अजिबात पडू नका. गरज सरली की लोक आपल्याला एका झटक्यात विसरून जातात. मग तू कोण आणि मी कोण अशी परिस्थिती समोर येते..

पूर्वी मराठी माध्यमात दिवाकर यांनी लिहिलेला 'बोलावणं आल्याशिवाय नाही..' हा अप्रतिम धडा होता.. आज याच अनुषंगाने तुमच्याशी बोलणार आहे. मी जे बोलतोय ते तुमच्या पैकी अनेकांनी अनुभवले असेलच..

नमो बुध्दाय..

नमो बुध्दाय.

नमो बुध्दाय.

नमो बुध्दाय..